عباس تقی زاده، استاد دانشگاه علوم ارتباطات و پژوهشگر فرهنگ بومی شهداد، در گفتگو با خبرنگار اتحاد ما اظهار داشت که مردم این منطقه از واژه «کنگ» برای توصیف خرمای نارس استفاده می کنند. وی توضیح داد که با بهره گیری از روش سنتی موسوم به «کنگمالی»، می توان این محصول را پیش از رسیدن طبیعی به خرمایی شیرین و قابل مصرف تبدیل کرد. تقی زاده افزود که خرمای نارس در ابتدا سبز است و با افزایش دما از اواخر خردادماه به تدریج زرد می شود؛ در مرحله ای که بخشی از میوه قهوه ای و بخش دیگر همچنان نارس باقی می ماند، در گویش محلی به آن «سرختال» یا «سرخال» می گویند. وی خاطرنشان کرد که باغداران عمدتاً از رقم «پرکو» برای این کار استفاده می کنند؛ بدین صورت که خرماهای زرد پس از شست وشو در ظروف سفالی همراه با مقدار کمی آب نمک قرار می گیرند تا با ایجاد خراش های جزئی بر سطح پوست، نمک به بافت میوه نفوذ کند. وی ادامه داد که پس از ۳۰ تا ۴۵ دقیقه، خرماها را در ظرفی پوشیده با پارچه قرار داده و در محیطی گرم تحت پوشش پتو نگهداری می کنند. تقی زاده تصریح کرد که تغییر رنگ خرما به قهوه ای روشن پس از حدود ۲۴ ساعت، نشان دهنده رسیدن و شیرین شدن آن است. وی همچنین به پیوند این سنت با سبک زندگی مردم منطقه اشاره کرد و گفت در گذشته خانواده ها برای فرار از گرمای شهداد به روستای سیرچ می رفتند و خرمای «کنگ» را نیز با خود حمل می کردند. علاوه بر این، وی به فرهنگ غذایی منطقه و تهیه خوراکی های مقوی از ترکیب آرد گندم برشته (پس) و خرما اشاره نمود. این پژوهشگر یادآور شد که رقم «پرکو» در پایان فصل به خرمای خشک مرغوبی به نام «شمسایی» تبدیل می شود که ارزش اقتصادی بالایی دارد. به گزارش اتحاد ما، «کنگمالی» یکی از نمونه های برجسته دانش بومی و میراث ناملموس مردم شهرستان کرمان است که نشان دهنده سازگاری ساکنان این منطقه با شرایط اقلیمی و بهره گیری از شیوه های سنتی در فرآوری محصولات کشاورزی می باشد.