به گزارش زنان جهان؛ در دوران ویکتوریا، پذیرایی از مهمانان با بستنی هایی در قالب های خیره کننده همچون کندوی زنبور یا قو، برای میزبانان حکم نوعی نمایش اجتماعی را داشت که می توان آن را با فرهنگ خودنمایی در شبکه های اجتماعی امروزی مقایسه کرد؛ اقدامی که به گفته مورخان، به آشپزها فرصت می داد تا زیباترین و هنرمندانه ترین خوراک ها را بر سر میز بنشانند.
اگنس برتا مارشال (۱۸۵۲-۱۹۰۵)، پیشگام این جریان، کارآفرینی برجسته در عرصه آشپزی و نویسنده ای نامدار بود که با نگارش دو اثر کلیدی در تاریخ بستنی سازی، یعنی «بستنی های ساده و تزئینی: کتاب بستنی ها» (۱۸۸۵) و «بستنی های تزئینی» (۱۸۹۴)، لقب «ملکه بستنی ها» را از آن خود کرد.
مارشال که در منطقه هگرستون شرق لندن متولد شده بود، دوران کودکی خود را نزد مادربزرگش سپری کرد. اگرچه جزئیات دقیقی از سال های نخست زندگی و محل دقیق آموزش او در دسترس نیست، اما گفته می شود وی مهارت های خود را در پاریس آموخته است. او در مقدمه کتاب «کتاب آشپزی خانم اِی. بی. مارشال» (۱۸۸۷) خاطرنشان کرد که دستورهای غذایی اش حاصل سال ها تجربه عملی و آموزش نزد برجسته ترین اساتید آشپزی در انگلستان و اروپا است.
او با برگزاری تورهای تبلیغاتی و نمایش مهارت های خود در تهیه ناهارهای مجلل در شهرهای مختلف بریتانیا، جایگاه خود را به عنوان چهره ای شناخته شده در میان خانواده ها تثبیت کرد. ازدواج وی با آلفرد ویلیام مارشال، امکان بهره مندی از مزایای قانون مالکیت زنان متأهل مصوب ۱۸۸۲ را برای او فراهم آورد و او توانست در سال ۱۸۸۳ مدرسه آشپزی خود را در لندن تأسیس کند.
در سال ۱۸۸۵، مارشال دستگاهی دستی را ثبت کرد که قادر بود یک پینت (حدود ۵۷۰ میلی لیتر) بستنی را تنها در سه دقیقه منجمد کند. او همچنین ایده استفاده از گاز مایع را به عنوان عاملی برای انجماد فوق سریع مطرح نمود؛ ابتکاری که حدود یک قرن پیش از رواج آشپزی مولکولی توسط هستون بلومنتال، مسیر نوآوری را هموار کرد. از همین رو، توصیف او به عنوان یکی از بزرگ ترین پیشگامان هنر آشپزی بریتانیا، کاملاً بجاست.
مارشال علاوه بر آموزش، در زمینه های دیگری نظیر مدیریت یک مؤسسه کاریابی برای خدمتکاران، فروش تجهیزات آشپزی و تلاش برای ارتقای استانداردهای بهداشت مواد غذایی نیز فعالیت داشت. او با ارائه دستور تهیه «کورنت با خامه» در سال ۱۸۸۸، نقش مهمی در معرفی بستنی قیفی خوراکی ایفا کرد؛ روشی که شامل پخت خمیر ترد و پر کردن آن با انواع بستنی بود. این شیوه سرو برای مردم عصر ویکتوریا بسیار نوآورانه بود، چرا که پیش از آن، بستنی ها معمولاً در ظرف های شیشه ای موسوم به «پنی لیک» عرضه می شدند که به دلیل عدم رعایت اصول بهداشتی و نقش در گسترش بیماری هایی مانند سل، سرانجام در سال ۱۹۲۶ غیرقانونی اعلام شدند.